بنياد هاي عقل گرايان روانشناسي جديد

گری هتفیلد

ترجمه: فاطمه صانعی

مقالة حاضر برگرفته از «کتاب راهنماي راتلج دربارة فلسفة روانشناسي» با ويراستاري جان سايمونز و پاکو کالوو است که چاپ نخست آن، سال 2009 ميلادي بوده است. نويسنده، به بررسي تلاش فيلسوفان عقلگراي قرن هفدهم، به ويژه دکارت، در تبيين مسائل روانشناسانه مي پردازد. قرن هفدهم شاهد اعلامية رسمي «علم جديد» بود.عقلگرايان، طرفدار اين علم بودند، و کوشيدند در درون آن جايي براي ذهنيت انساني بيابند.اصلي ترين ميراث عقلگرايي تقسيم «ذهني» و «مادي» به دو قلمرو متمايز است که چارچوبي براي اين انديشه فراهم کرد که ميان اين دو قلمرو، قوانين رواني- فيزيکي برقرار است.ياري ديگر عقلگرايي، فرض ماشين حيواني دکارت و بکارگرفتن تبيينهاي مکانيستي براي پديده هاي رواني است.هرچند عقل گرايان روشهاي تبيين مکانيکي را به بيشتر يا همة رفتارهاي انساني تعميم دادند، امابه تصوري از عقل بمثابه قوة ادراک حقيقت معتقد بودند وشناخت را به مقولات فيزيکي يا فيزيولوژيکي صرف فرونکاستند