در ستایش خودآزاری

اشکان شریعت

پولس رسول در نامهی اولش به قرنتیان میگوید:« تن خود را زبون میسازم(شکنجه میدهم) و آن را در بندگی میدارم، مبادا چون دیگران را وعظ نمودم، خود محروم شوم.» (۹:۲۷) اعضای سازمان کاتولیک خلیقهگری صلیب مقدس و اپوس دئی(کار خدا) باور دارند آمرزش و رستگاری روح نیازمند ریاضت جسمانی است. از همین رو به ران خویش کیلیکیوم میبندند و با تازیانه بر پشت خود میکوبند. اینطور است که میتوانند شخصا با شیطان روبرو شوند. دیوید نبردا اسپانیایی هم در اعتقادی مشابه از بدن مثله شده، رنجور و آسیب دیدهی خودش عکاسی میکرد. او میخواست آن «موجود/دشمن» درون خویش را ملاقات کند. نبردا که به بیماری اسکیزوفرنی مبتلا بود در عکاسی از خود مثلهگری خویش به نوعی بازنمایی شهید مثلی میرسد، نوعی رنج مشابه که در آئینهای جنگ، جنگاوران در تقلید از حیوان شکارگر مثلی در یکی شدن با آن در خلسههایی وحشیانه، پر از حمله به دیگران و خودقربانیگری به دنبال برخیزاندنش بودند.